Peygamberimiz Tarafından Lanetlenmiş Kişiler: Bir Gecenin Bana Öğrettikleri
Kayseri’de soğuk bir kış akşamıydı. Penceremin kenarında oturmuş, elimde eski bir defterle düşüncelere dalmıştım. Yıllardır tuttuğum günlüklerimde bazen sevinçlerimi, bazen kırgınlıklarımı, bazen de içimde cevap arayan soruları yazıyorum. O gece kalbimde farklı bir merak vardı: Peygamberimiz tarafından lanetlenmiş kişiler kimlerdi ve neden böyle ağır bir uyarıyla karşılaşmışlardı?
Bu sorunun cevabını ararken aslında sadece tarihî bilgileri öğrenmek istemiyordum. İnsanların hangi davranışlarının Allah’ın rahmetinden uzaklaşmaya sebep olabileceğini anlamaya çalışıyordum. Çünkü bazen insan fark etmeden küçük gördüğü hatalarla kalbini karartabiliyor. Bu düşünce beni hem hüzünlendirdi hem de kendime dönüp bakmamı sağladı.
Defterime şu cümleyi yazdığımı hatırlıyorum: “İnsanın en büyük mücadelesi, başkalarını değiştirmek değil, kendi kalbini temiz tutabilmektir.”
Bir Hadisle Karşılaşınca Hissettiğim Derin Düşünceler
O gece okuduğum kaynaklarda Peygamber Efendimizin bazı davranışları şiddetle kınadığı ve bazı kimseler hakkında lanet ifadeleri kullandığı anlatılıyordu. Buradaki lanet, insanlara öfkeyle söylenmiş sıradan bir söz değil; Allah’ın rahmetinden uzak kalma anlamında kullanılan çok ağır bir uyarıydı.
Bu kişilerin ortak noktası, büyük ahlaki yanlışlar içinde olmalarıydı. Peygamberimiz insanların hayatını kolaylaştırmayı, merhameti, adaleti ve güzel ahlakı öğütlemişti. Ancak bazı davranışlar vardı ki toplumun huzurunu bozuyor, insanların hakkını çiğniyor ve kötülüğü yaygınlaştırıyordu.
Bunların arasında insanların arasını bozan, fitne çıkaran kimseler; anne ve babasına kötü davrananlar; zulmedenler; haksız kazanç elde edenler; insanlara zarar veren ve ahlaki sınırları aşan kişiler hakkında çok ciddi uyarılar bulunuyordu.
Bu bilgileri okurken içimde garip bir duygu oluştu. Bir yandan insanların nasıl bu kadar büyük hatalara düşebildiğine şaşırdım, diğer yandan kendi davranışlarımı sorguladım. Çünkü insan bazen büyük günahlardan uzak durduğunu düşünürken küçük kırgınlıkların, küçük haksızlıkların veya kırıcı sözlerin ne kadar tehlikeli olabileceğini unutabiliyor.
Kayseri’de Sessiz Bir Akşam ve Kalbimdeki Sorgulama
Bugün sizlerle “Peygamberimiz tarafından lanetlenmiş kişiler kimlerdir” konusunda işinize yarayabilecek bilgileri paylaşacağız.
O gece dışarıda kar yağıyordu. Sokak lambalarının altında ağır ağır düşen kar tanelerini izlerken çocukluğumu düşündüm. Büyüklerimin sürekli söylediği bir söz vardı: “İnsanın dili de kalbi de emanettir.”
Eskiden bu söz bana basit gelirdi. Ancak yaş ilerledikçe bunun ne kadar derin olduğunu anladım. Bir insanın diliyle bir başkasını kırması, iftira atması veya insanların arasına düşmanlık sokması aslında sadece bir söz değildir. Bazen o söz, yıllarca kapanmayan yaralar bırakabilir.
Peygamberimiz tarafından lanetlenmiş kişiler arasında anılan davranışları düşündüğümde en çok dikkatimi çeken şeylerden biri, insanların birbirlerine zarar vermesiydi. Çünkü İslam’ın temelinde insanın değerini korumak vardır. Bir kişinin onurunu zedelemek, hakkına girmek veya onu üzmek çok büyük bir sorumluluk getirir.
Defterime tekrar yazdım:
“Belki de insanın en büyük sınavı, gücü eline aldığında nasıl davrandığıdır.”
Lanetlenen Davranışların Ardındaki Büyük Uyarı
Peygamber Efendimizin uyarılarında sadece belirli kişiler değil, belirli kötü davranışlar ön plana çıkar. Çünkü amaç insanları umutsuzluğa sürüklemek değil, onları yanlış yollardan uzaklaştırmaktır.
Örneğin zulüm, İslam’da çok ağır şekilde kınanan davranışlardan biridir. Gücü olanın güçsüze haksızlık etmesi, insanların hakkını yemesi ve adaletsizlik yapması büyük bir tehlike olarak görülür.
Ben bu kısmı okuduğumda özellikle etkilendim. Çünkü bazen insanlar zulmü sadece çok büyük olaylar olarak düşünüyor. Oysa küçük bir haksızlık bile bir insanın hayatında büyük bir etki bırakabilir. Birinin emeğini görmezden gelmek, bir insan hakkında gerçek dışı konuşmak veya birinin hakkını bile bile almak da vicdan karşısında ağır bir yük oluşturabilir.
Peygamberimizin insanlara bıraktığı en önemli miraslardan biri merhametti. Bu yüzden lanetlenen kişilerden bahsedilirken asıl amaç korkutmak değil, insanı iyiliğe çağırmaktır.
Kalbimde Kalan En Güçlü Ders
Gece ilerledikçe defterimi kapatmadan önce uzun süre düşündüm. Peygamberimiz tarafından lanetlenmiş kişiler kimlerdir sorusunun cevabı benim için artık sadece bir bilgi değildi. Bu soru, kendi hayatımı değerlendirmeme sebep olan bir aynaya dönüşmüştü.
Kendime şu soruları sordum:
Birini kırdığımda bunu fark ediyor muyum?
Haksızlık karşısında sessiz kalıyor muyum?
Dilimi insanları incitmek için mi, güzellik yaymak için mi kullanıyorum?
Bu sorular beni biraz hüzünlendirdi. Çünkü insan kendi eksiklerini görmekte zorlanıyor. Ama aynı zamanda içimde bir umut da oluştu. Çünkü hatasını fark eden insanın değişme fırsatı vardır.
Peygamberimizin öğretilerinde sürekli olarak tövbe, iyilik ve güzel ahlak vurgulanır. İnsan geçmişte yaptığı hatalardan ders alarak daha iyi biri olabilir.
Merhametin ve Güzel Ahlakın Yolunu Seçmek
O geceden sonra günlüklerime sadece yaşadığım olayları değil, kendime verdiğim sözleri de yazmaya başladım. Daha sabırlı olmak, insanları kırmadan konuşmak, kimsenin hakkına girmemek ve kalbimde kötü duygulara yer vermemek için çaba göstermeye karar verdim.
Peygamberimiz tarafından lanetlenmiş kişiler konusu bana çok önemli bir gerçeği hatırlattı: İnsan sadece yaptığı iyiliklerle değil, uzak durduğu kötülüklerle de değer kazanır.
Bazen bir güzel söz, bir gönül alma, bir ihtiyaç sahibine yardım etmek insanın hayatını değiştirebilir. Aynı şekilde bir kırıcı söz veya bir haksızlık da büyük yaralar açabilir.
Bugün hâlâ o kış gecesini hatırlıyorum. Kayseri’nin sessiz sokaklarında kar yağarken, elimde tuttuğum defter bana bir şey öğretmişti: İnancın en güzel taraflarından biri, insanı sürekli daha iyi olmaya davet etmesidir.
Peygamberimizin uyarıları sadece geçmişte yaşamış insanlar için değildir. Her dönem insanına bir hatırlatmadır. Kalbimizi temiz tutmak, insanlara merhametle yaklaşmak ve kötülüklerden uzak durmak hepimizin sorumluluğudur.
Çünkü insanın gerçek kazancı, başkalarının gözünde değil; vicdanında ve Rabbine karşı taşıdığı samimiyettedir.