Ot Etkisi Ne Zaman Geçer?
—
Hayatımda, büyüdüğüm şehir Kayseri’nin dar sokaklarına hapsolmuşken bile, başıma gelenlerin ne kadar karmaşık olduğunu çok geç fark ettim. Bir akşam, çok sevdiğim bir arkadaşımla, belki biraz fazla hızla, belki de çok fazla cesaretle bir ot deneyimi yaşamıştım. O anlar benim için karmaşa, belirsizlik ve sonunda gelen bir tür hayal kırıklığıydı. O gece, hala hatırladığım o anın içindeki zaman kavramı kayboldu. İşte o zaman, “Ot etkisi ne zaman geçer?” sorusuyla yüzleştim.
Bir Anın İçinde Kaybolmak
Bütün gece boyunca ruhum bir türlü bedenimle uyum sağlayamıyordu. Vücut ağırlaşmış, düşüncelerim bulanıklaşmıştı. O anları hatırladıkça, aslında gerçekliğimi kaybetmeye başlamak, yabancılaşmak, en çok da zamanın içindeki hızlanmayı fark etmek, bana çok garip bir şekilde huzur vermişti. Hızla geçen dakikalar, öylece belirsizleşmişti. O kadar karmaşık ve ilginçti ki, bir yandan neşeliydim, diğer yandan endişeli. Yavaşça çevremdeki her şey daha renkli ve canlı hale gelmişti. Ancak o anda bir tek soru vardı kafamda: “Ot etkisi ne zaman geçer?”
—
Yavaşça Gerçekleşen Uyanış
Sabah, sabahı bulduğunda ise her şey farklıydı. Gözlerim ağrıyor, kafamda yoğun bir baş dönmesi vardı. Dünyaya geri dönme zamanım gelmişti, ama ilk başta, her şey tuhaf bir şekilde uzak görünüyordu. Ot etkisinin ardından, her şeyin ne kadar bulanık olduğunu anlamaya başladım. Ama aynı zamanda zihnimin hızı yavaşlamıştı, artık o soruyla baş başa kalmam gerekiyordu: “Ne oldu bana? Gerçekten böyle hissetmeli miydim?” Bunu düşünürken, yaşadığım hayal kırıklığının yükü de yavaş yavaş üzerime bindi.
Geceyi geçirdiğimiz ev, biraz daha kararmıştı. Penceremden dışarı bakarken, kendimi eski halime dönerken bir an önce bulmak istiyordum. Şu an bunun ne kadar garip bir his olduğunu kavrayamamıştım. Duygularım dağılmış, sürekli bir dalgalanma içerisindeydi. Bir yanda heyecan vardı, diğer yanda korku ve belirsizlik.
Tüm Olanlar Sonrasında
Zaman geçti, ama o günün etkisi hala üzerimdeydi. Ot etkisi yavaşça geçmeye başlamıştı, ama bir şeyler değişmişti, bir şeyler daha zorlayıcı hale gelmişti. Hatta bir süre sonra ne kadar zaman geçtiğini unutmaya başladım. Beynim ve duygularım beni sabırla bir süredir bekleyen düşüncelere doğru yönlendirdi. Şu anda yaşamımda bir anlam kazanmayan her şey, aniden daha net görünmeye başladı.
Bir süre sonra otun etkisi, yavaşça kayboldu. Ama her kaybolan saniye, kafamın içinde yeni bir soruyu getirdi. “Gerçekten kaybolmuş muyum?” Sadece etkisi geçmiş gibi hissettim ama zamanın geçişini fark ettim.
—
Bir Sonraki Adım: Kendine Geri Dönmek
Dün, Kayseri’nin sabahındaki serinliğinde, yürürken bir yanda yaşamın özünü, diğer yanda hala zihnimde dönen o sesleri duydum. Geriye dönüp bakınca, tüm o kaybolmuş anlar aslında yeni bir başlangıç için bir işaretti. Gerçekten de zamanla geçebilecek bir şeydi, ama her geçen dakikada biraz daha fazla kendi kendime cevap bulmam gerektiğini fark ettim.
“Ot etkisi ne zaman geçer?” sorusu, zamanla geçiyor ama bu aynı zamanda sadece etkilerinin geride kalması değil, aynı zamanda gerçekliğe dönme sürecimin başlangıcıydı. Her şeyin bir anlamı vardı, ama anlamını anlamak için zaman lazımdı. O anların içindeki yabancılaşma beni belki de daha güçlü kılmıştı.
O günden sonra, bazen hala sorarım: “Ne zaman geçer, gerçekten geçer mi?” Ama biliyorum ki; bazı etkiler, geçse de hep içimizde bir yerlerde kalır. Yani kaybolmuş hissettiğinde, belki de her şeyin özünü kaybetmek bir tür yeniden doğuş anlamına gelir.
—
Bundan birkaç hafta sonra, hala aynı sokaklarda yürürken ve bazen zihnimde o eski duygular arasında gidip gelirken, artık o etkilerin geçişiyle barışmaya başlamıştım. Kendime doğru yola çıkmıştım.