Lete ekibi olarak “Ankara’da motorin litre fiyatı ne kadar” hakkındaki bu içeriğin sizler için değerli olduğunu umuyoruz. Görüşmek üzere!
Kayseri’den Yola Çıkış
Bazen insanın içinde açıklayamadığı bir sıkışma olur. Ne tam yorgunluk dersin, ne de sadece can sıkıntısı… Ben o hissi en çok sabahın erken saatlerinde arabaya bindiğimde tanıyorum. Kayseri’nin soğuğu camlara ince bir buz tabakası gibi yapışmışken, kontağı çevirdiğimde motorun sesi bile sanki daha temkinli çıkıyor.
25 yaşındayım. Günlük tutmayı severim. Ama son zamanlarda yazdıklarımın çoğu aynı şeye dönüyor: para, yol, yakıt ve yetişemediğim hayatlar.
O sabah Ankara’ya gitmem gerekiyordu. Bir iş görüşmesi değil sadece; daha çok “belki bir şey değişir” umuduyla yapılan bir yolculuktu. Depoyu doldurmak için benzinliğe girdiğimde fiyat tabelasına baktım. Motorin yine değişmişti. İçimde hafif bir sıkıntı yükseldi. Eskiden fark etmeden dolan depo, şimdi sanki her litreyle biraz daha ağırlaşıyordu.
Aracıma dönerken kendi kendime mırıldandım: “Bu gidişle yolculuk değil, hesap kitap yapacağız.”
Ankara Yolunda Bir İstasyon
Yola çıktığımda otoyolun düzlüğü beni biraz sakinleştirir gibi oldu. Ama telefonumdan haritalara bakarken, istemsizce başka bir şey yazdım: “Ankara’da motorin litre fiyatı ne kadar?”
Aslında cevabı bilmiyordum ama bilmek istiyordum. Sanki fiyatı öğrenince yol daha anlamlı hale gelecekmiş gibi. Sanki rakamlar, içimdeki belirsizliği azaltacakmış gibi.
Bir mola yerinde durdum. Küçük bir istasyondu. İçerisi kalabalık, herkes aceleciydi. Pompa başında beklerken yanımdaki adam telefonla konuşuyordu:
“Abi Ankara’da daha pahalıymış motorin, doğru mu?”
O an kulaklarım istemsizce ona kaydı. İçimde hafif bir gülme ile karışık bir çaresizlik hissettim. Demek ki sadece benim sorum değildi bu.
Kasaya doğru yürürken camın arkasındaki görevli yorgun gözlerle bana baktı. “Full mü?” diye sordu. Başımı salladım. O an aklımdan geçen tek şey şuydu: bu “full” kelimesi artık eskisi kadar basit değil.
Araba dolarken dışarı çıktım. Soğuk yüzüme vuruyordu. Cebimdeki parayı düşündüm. Bir de Ankara’da beni bekleyen belirsizliği.
Bir Anlık Durak ve İç Ses
O an fark ettim ki mesele sadece yakıt değil. Motorin fiyatı sadece bir sayı değil; benim gibi düşünen, hesap yapan, erteleyen herkesin omzuna binen görünmez bir yük.
Kendi kendime düşündüm: “Ankara’da motorin litre fiyatı ne kadar?” sorusunu neden bu kadar çok insan soruyor?
Cevap aslında basitti: Çünkü yol artık sadece yol değil. Her kilometre bir hesap, her durak bir tereddüt.
Telefon ekranına baktım tekrar. Fiyatı gördüğümde içimde tuhaf bir şey oldu. Ne şaşkınlık ne kabulleniş… Daha çok sessiz bir yorgunluk.
Arabanın kapısını açtım, içeri oturdum. Motorun sesi bu kez daha netti. Sanki o da bana “devam ediyoruz” diyordu.
Ama ben içimden devam etmekle kalmak arasında gidip geliyordum.
Ankara’ya Varış ve Şehrin Hissi
Ankara’ya girdiğimde hava değişmişti. Kayseri’nin daha tanıdık, daha yumuşak sessizliğinden sonra Ankara bana biraz sert geldi. Trafik daha hızlı, insanlar daha aceleciydi.
Şehir tabelasını geçtiğimde içimde garip bir karışım vardı. Hem umut hem çekingenlik.
Motorin göstergesi artık yolun sonuna yaklaşmıştı ama aklım hâlâ o sorudaydı: “Ankara’da motorin litre fiyatı ne kadar?”
Sanki bu şehirde her şeyin bir cevabı varmış gibi… ama hiçbir cevabın tam rahatlatmadığı bir yer gibi.
Görüşmeye gitmeden önce kısa bir tur attım. Şehrin gri havası, uzun caddeler, apartmanların arasında kaybolan insanlar… Herkes bir yerlere yetişiyordu ama kimse tam olarak varmış gibi görünmüyordu.
Ben de öyle hissettim.
Gece Düşünceleri
Akşam olduğunda küçük bir otel odasındaydım. Pencerenin önünde oturup şehre baktım. Işıklar yanıyordu ama içimdeki boşluk o ışıkları doldurmuyordu.
Gün boyunca düşündüğüm şeyler zihnimde dönüp duruyordu: yol, para, motorin, fiyatlar… ve en çok da “yetişmek”.
Defterimi açtım. Yazmaya başladım.
Bugün yolda öğrendiğim şey şuydu: İnsan bazen sadece bir şehirden diğerine gitmiyor. Kendi içindeki eksikliği de taşıyor.
“Ankara’da motorin litre fiyatı ne kadar?” diye sormak aslında sadece bir merak değilmiş. Bir tür kontrol arayışıymış. Hayatın hızına yetişmeye çalışan bir zihnin küçük bir çığlığıymış.
Kalem elimde durdu bir süre. Dışarıda rüzgâr vardı. Cam hafif titriyordu.
O an içimde tuhaf bir sakinlik hissettim. Belki de her şeyin cevabını bilmek gerekmiyordu. Belki de yolun kendisi zaten cevaptı.
Ama yine de içimde bir yerlerde o hesap devam ediyordu. Çünkü hayat, ne kadar duygusal olursan ol, bazen litre hesabıyla akıyordu.
Başımı cama yasladım. Ankara’nın ışıkları uzak bir hikâye gibi görünüyordu. Ve ben o hikâyenin içinde, hem yabancı hem de tanıdık bir yerlerdeydim.